Patron Szkoły

Treść

KANDYDACI NA PATRONA
BRANŻOWEJ SZKOŁY NR 4 – SPECJALNEJ
ORAZ SZKOŁY SPECJALNEJ PRZYSPOSABIAJĄCEJ DO PRACY

Informujemy, iż w naszej Szkole trwa procedura wyboru Patrona Szkoły. W ramach tego procesu przedstawiamy sylwetki trzech kandydatów zgłoszonych przez społeczność szkolną.
Kandydatami na Patrona Szkoły są:

• Waleria Pietruszewska,
• św. Rita,
• ks. Jan Kaczkowski.

Celem obecnego etapu jest umożliwienie uczniom, rodzicom oraz pracownikom szkoły zapoznania się z życiorysami kandydatów, ich działalnością oraz wartościami, które mogą stanowić inspirację dla społeczności szkolnej.
 

1.

WALERIA PIETRUSZEWSKA

Waleria Pietruszewska (z domu Brągielewicz) ur. w 1903 r., zm. 19 sierpnia 1989 r.
Wybitna postać nowosądeckiej pedagogiki specjalnej, organizatorka szkolnictwa specjalnego w Nowym Sączu, wieloletnia kierownik i pierwsza dyrektor szkoły zawodowej (dzisiejszy Zespół Szkół nr 5 – Specjalnych). Absolwentka Państwowego Instytutu Pedagogiki Specjalnej w Warszawie (PIPS), skierowana do pracy w Nowym Sączu przez Kuratorium Okręgu Szkolnego w Krakowie dekretem z 1934 r. Wspólnie z ks. Piotrem Maciaszkiem prowadziła kwalifikację uczniów do oddziałów specjalnych, wprowadzając nowatorskie, jak na tamte czasy, metody nauczania oparte na ośrodkach zainteresowań.
W czasie II wojny światowej, pomimo okupacji hitlerowskiej, bardzo trudnych warunków lokalowych i ciągłych ograniczeń, Waleria Pietruszewska nie zaprzestała działalności edukacyjnej. Organizowała nauczanie w różnych miejscach, często z przerwami, otaczając jednocześnie uczniów i ich rodziny troską o codzienny byt – zabezpieczeniem o żywność, odzież, obuwie, a zimą o opał. W 1942 roku została przymusowo przeniesiona do szkoły w Mszanie Górnej, jednak nie zerwała więzi ze środowiskiem szkolnictwa specjalnego.
Po zakończeniu wojny, dzięki jej staraniom, w 1946 roku utworzono odrębną szkołę specjalną, której została kierowniczką. Systematycznie zabiegała o poprawę jej warunków lokalowych i materialnych. W 1950 roku szkoła otrzymała zabytkowy budynek przy ul. Pijarskiej 21, a rok później uzyskała status samodzielnej jednostki budżetowej. Proces ten wymagał ogromnego wysiłku organizacyjnego, aktywności nauczycieli, uczniów i rodziców. Swoją postawą zjednywała sobie ludzi i zachęcała do zaangażowania w sprawy szkolne. Szczególną uwagę poświęcała przygotowaniu wychowanków do samodzielnego, dorosłego życia. Wprowadziła szeroki program przysposobienia zawodowego, obejmujący m.in. szycie, robótki ręczne, prace stolarskie, ogrodnicze i gospodarstwo domowe. Uczniowie wykonywali liczne prace użytkowe i artystyczne, które prezentowano na corocznych wystawach, cieszących się dużym zainteresowaniem lokalnej społeczności i mediów. Pod jej kierownictwem szkoła stała się placówką wzorcową, w której odbywały się praktyki przyszłych nauczycieli, konferencje i lekcje pokazowe dla pedagogów z całej południowej Polski i Warszawy. Zabiegała o dalszą edukację i miejsca pracy dla absolwentów. Z roku na rok rosła liczba uczniów, co skłoniło Walerię Pietruszewską do starań o utworzenie nowego ośrodka z internatem oraz szkoły zawodowej. We wrześniu 1966 r. Kuratorium Okręgu Szkolnego w Krakowie utworzyło Przyzakładową Zasadniczą Szkołę Zawodową przy Spółdzielni Inwalidów im. Juliana Marchlewskiego dla absolwentów kl. VII z siedzibą przy ul. Pijarskiej, a w 1967 r. szkoła podstawowa przeniosła się do nowego zakładu dla niepełnosprawnych, tworząc Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy.
Waleria Pietruszewska została mianowana kierownikiem szkoły zawodowej, a w 1968 r. jej pierwszym dyrektorem. Zabiegała o remonty pomieszczeń, doposażenie warsztatów szkolnych, organizację codziennego życia szkolnego, wycieczek i wsparcie materialne dla uczniów. Narastające problemy zdrowotne zmusiły ją jednak do przejścia na rentę.
Mimo pogarszającego się stanu zdrowia, do końca pozostawała niezwykle oddana swojej pracy. Szkoła była dla niej drugim domem. We wspomnieniach zapisała się jako osoba ciepła, serdeczna, pełna empatii i poświęcenia, która całe swoje życie oddała najsłabszym i najbardziej potrzebującym. Jej działalność miała fundamentalne znaczenie dla powstania i rozwoju szkolnictwa specjalnego w Nowym Sączu i pozostaje trwałym elementem lokalnego dziedzictwa edukacyjnego.

 

2.

ŚW. RITA

Św. Rita jest patronką osób znajdujących się w trudnych i beznadziejnych sytuacjach, do której modlą się m.in. matki, studenci oraz dzieła charytatywne. Żyła w XV w. Wychowała się w religijnej rodzinie, nie odebrała wykształcenia. Od młodości odznaczała się głęboką wiarą. Choć pragnęła życia zakonnego, została wydana za mąż za Paula Manciniego, z którym miała dwóch synów. Po tragicznej śmierci męża i dzieci, które swoją modlitwą uchroniła przed dopuszczeniem się zemsty, Rita wstąpiła do klasztoru augustianek w Cascii po wcześniejszym doprowadzeniu do pojednania zwaśnionych rodzin. Żyła w pokorze i modlitwie, prosząc o udział w cierpieniach Chrystusa, czego znakiem było ukłucie cierniem i niezagojona rana na głowie. Zmarła 22 maja 1457 roku na gruźlicę.
Jednym z najmłodszych ośrodków kultu św. Ryty jest parafia Matki Bożej Niepokalanej w Nowym Sączu, na terenie której znajduje się Zespół Szkół. 

 

3.

    KS. JAN KACZKOWSKI

Jan Kaczkowski urodził się 19 lipca 1977 roku w Gdyni. Dorastał w Sopocie, gdzie ukończył liceum i zdał maturę w 1996 roku. Studiował filozofię i teologię w Gdańskim Seminarium Duchownym, a w 2002 roku przyjął święcenia kapłańskie. Był kapłanem archidiecezji gdańskiej. W 2007 roku uzyskał doktorat z teologii, a rok później ukończył studia podyplomowe z bioetyki. Pracował jako wikariusz i kapelan w Pucku, był także katechetą i wykładowcą bioetyki. Współzałożył Puckie Hospicjum Domowe oraz kierował budową i działalnością hospicjum pw. św. Ojca Pio, którego został dyrektorem. Angażował się w edukację bioetyczną, wolontariat hospicyjny oraz pracę z młodzieżą i osobami wykluczonymi. Był autorem i bohaterem wielu książek oraz vlogerem, znanym z bezpośredniego stylu i refleksji nad życiem, chorobą i wiarą. Od urodzenia zmagał się z niepełnosprawnością, a w dorosłym życiu z chorobami nowotworowymi. Zmarł 28 marca 2016 roku w Sopocie, gdzie został pochowany.
Pomimo ciężkiej choroby, wad wzroku i mowy, żył "na pełnej petardzie", poświęcając się pomocy chorym i umierającym, zyskując szacunek społeczeństwa. Znano go z prostego, autentycznego języka, humoru i odwagi w mówieniu o trudnych tematach. Stał się autorytetem i nauczycielem życia, który udowodnił, że godność człowieka jest nienaruszalna. 
Został odznaczony wieloma nagrodami, w tym Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.